مددکاری اجتماعی

قصه ما، از ژرفای دلِ پدری جوانه زد که طعم تلخ معلولیت فرزند را با تمام وجود چشیده بود؛ درد را می شناخت و درمانش را در خدمت به خلق خدا جست‌وجو می کرد. مرحوم آیت الله امامی کاشانی این بنای پرمهر را افراشت تا مبادا در این روزگار، پدری در برابر چشمان معصوم و نیازهای فرزند معلولش، شرمسار بماند.

مددکاری اجتماعی در مؤسسه، یادگارِ جاودان ایشان است که خدمت را والاترین عبادت و دستگیری از خلق خدا را نشانه تپش روح انسانی می‌دانست. امروز، روح بلند و پربرکت ایشان در جای‌جای این خانه جریان دارد و طنین رهنمودهایشان در گام‌های هر مددکاری که چراغ امید را از خانه‌ای به خانه دیگر می‌برد، روشن و هویداست.

مددکاری اجتماعی پلی است از جنس مهر میان دل‌های خسته و چشمه‌های جوشان امید. مددکاران دلسوز ما با شناختی عمیق از رنج‌ها و نیازمندی‌ها، با ارزیابی‌های منصفانه و برنامه‌ریزی‌هایی سرشار از همدلی، می‌کوشند تا مرهمی عادلانه، مؤثر و شایسته بر تن خستگی‌ها بنشانند. آن‌ها با جان و دل کنار خانواده‌ها می‌ایستند؛ گوش شنوای بغض‌های ناگفته و دستِ یاری‌رسان روزهای سخت‌اند، چراکه عمیقاً بر این باورند مهربانی، روشن‌ترین راه برای توان بخشیدن است.